مجله مهر نوشت: گابریل مونیز وقتی متولد شد، پاهایش مثل دو نیزه مستقیم بودند که تا قوزک پا ادامه داشتند. والدینش فکر می کردند گابریل هیچ وقت نمی تواند کفش بپوشد و راه برود؛ به خصوص که آن روزها فقیر بودند و توانایی پرداخت هزینه های توانبخشی گابریل را نداشتند. اما در نهایت غافلگیری، وقتی گابریل یک ساله شد راه افتاد. چیزی که مادرش از آن به عنوان معجزه زندگی اش یاد می کند و می گوید: «وقتی راه افتاد، همه ما قدم به قدم دنبالش راه می رفتیم تا مراقبش باشیم. فکر می کردیم زمین می خورد اما گابریل هیچ وقت زمین نخورد. بزرگتر که شد، با همین پاها می دوید و بازی می کرد.»

حالا گابریل 11 ساله است؛ با دوچرخه به مدرسه می رود و خودش رکاب می زند. در کمپی در 170 مایلی شمال شرق رویدوژانیرو فوتبال بازی می کند و دوست دارد تمام وقت آزادش را پا به توپ باشد. همین عشق به فوتبال باعث شد که او توجه استعدادیاب های تیم بارسلونا را جلب کند و آنها را ترغیب کند که روی عجیب ترین بازیکن فوتبال سال های آینده، سرمایه گذاری کنند.

گابریل، حالا آماده می شود تا در ماه آینده به اسپانیا سفر کند و با تیم نوجوانان بارسلونا تمرین داشته باشد؛ سفری که برای او یک آرزوی دیگر را هم برآورده می کند. دیدار با لیونل مسی، بازیکن مورد علاقه اش.

گابریل مونیز یکی از بهترین بازیکنان فوتبال مدرسه است که همبازیانش می گویند وقتی پا به توپ می شود، به سختی می توان توپ را از او گرفت. به همین دلیل هم مربیان باشگاه مدرسه، بازوبند کاپیتانی را به او داده اند. یکی از همبازیان او در تیم فوتبال مدرسه می گوید: «گابریل واقعا فوتبالیست ماهری است. با شجاعت پیش می رود و دقیقا می داند چطور بازی کند. ضمن این که پاس های خیلی خوبی هم می دهد.»

خوزه لوپس، مربی باشگاه گابریل هم می گوید: «گابریل قواعد اجتماعی را به چالش کشیده است. وقتی او به آکادمی بارسلونا آمد، هیچ کس باورش نداشت. اما گابریل به همه ثابت کرد که می تواند قدم به قدم با بقیه بازیکنان پیش برود و به خوبی بازیکنان سالم، بازی کند.»

با تمام این ها، گابریل می داند که معلولیتش هیچ وقت اجازه نمی دهد او برای یک تیم حفه ای فوتبال بازی کند اما امیدوار است تا آن زمان یکی از فوتبالیست های موفق پارالمپیک شود.